Projecten /

Jaarlijkse Indiëherdenking

HERDENKING 2016 - Een verslag van ons bestuur
Op 15 augustus waren we in Enschede wederom vertegenwoordigd bij de herdenking in het mooie Blijdensteinpark waar het oudste Indië-monument van Nederland staat. Algemeen bestuurslid Rick Zimmerman van Woesik beschrijft zijn indrukken:

Ook ik was als zovelen bij de Indië Herdenking aanwezig in Enschede. De dag begon goed, de zon scheen en de voorspellingen waren goed. Geen regen, wel wat zon en niet al te warm. Op naar mijn tweede Indië herdenking als bestuurslid van Nasi idjo. Samen met Paula Hinne zou ik NI vertegenwoordigen en de krans leggen. Iets na tienen kwam ik aan bij het oudste indië monument van Nederland. Tot mijn grote verbazing zat de ontvangst tent al voor drie kwart vol. Een gezellig geroezemoes van allerlei mensen die elkaar begroeten en welkom heten. De ontvangst was wederom goed verzorgd en voor iedereen begon het met een warme drank en eventueel een plak cake.

 

Om elf uur begon het officiele gedeelte met een vlaggenceremonie. Net als vorige keer deed de voorzitter van de stichting HGZOA, de heer E.C. Briët het woord en leidde de hele bijeenkomst in goede banen. Het thema van de herdenking werd genoemd: 'Hoe vertel ik mijn verhaal aan..' en toen kwamen de sprekers, mw Brandsma en dhr. Van Zuylen. De eerste twee verhalen sloten nauw op elkaar aan. Ik hoorde ook herkenning van de mensen die rondom mij zaten, maar herkende dit zelf ook. Bij ons thuis of bij opa en oma werd er ook nauwelijks gerept over die tijd. Bijna niets werd er verteld over die beroerde tijd in Indonesië. Niets wordt er nu verteld of geleerd op scholen over de tijd dat indonesië een deel uitmaakte van Nederland. De verhalen grepen mij aan zeker doordat er bij beide sprekers ook nog zoveel emotie aanwezig was ondanks dat het voor hen al zo lang geleden was. De verhalen kwamen echt bij me binnen.

De derde spreker was Finn Peters van 12 jaar. Een sprankelend verhaal, maar o zo waar over zijn Indische opa. Hij had een goed en leuk verhaal en stal met zijn verhaal en grapjes vele harten. Na de sprekers volgde een waardige kranslegging en een defilé langs de kransen en het indie monument. Namens Nasi Idjo werd dit gedaan door Erie la Fontaine, Wouter Muller, Maureen Nijhof, Brigitte Boogaard, Roos en Heleen Schippers, Paula Hinne en ikzelf.


De hele bijeenkomst werd opgeluisterd met muziek van de Twentse Politiekapel, het Wouter Muller-ensemble en Esther Pierweijer.
Na het officiele gedeelte ging iedereen terug naar de ontvangst tent voor koffie/thee, een broodje en later nog heerlijke risolles. Persoonlijk vind ik dit gezellig net een reunie en het doet me stiekum denken aan de boeken van Yvonne Keuls, (Mevrouw mijn moeder en Indische tantes). Maar hoe lang nog? De mensen worden ouder en hun verhalen ebben weg. Ik heb mijn moeder en haar broers verhaal over hun jeugd in Indonesie inmiddels op papier. Mijn moeder kan ik nog bevragen, maar mijn oom al niet meer.

Al met al een mooie en emotionele bijeenkomst met goede sprekers en ik denk voor velen weer weerzien en "voel" moment met het verleden.
Wat mij opviel was dat het dit jaar (voor mijn gevoel) minder druk was en dat er minder jongeren waren.


Bij deze zou ik eenieder willen aanraden om hun ouders en eventueel grootouders te vragen hun verhalen te vertellen en of op te schrijven. Wellicht niet om nu lezen en te ontdekken. Maar meer om vragen die men op een latere leeftijd heeft, beantwoord te krijgen.
Zoals de oudere sprekers vertelden zouden ze, met wanneer ze eerdere infomatie hadden gehad, het wellicht eerder begrepen hebben, waarom hun ouders en omgeving zijn wie ze zijn. 

Rick Zimmerman van Woesik  
                                               
(Met dank aan Danny Severijns voor de foto's)


Klik op deze link voor een verslag van Enschede Ooit, waarop je ook de toespraak van Finn kan beluisteren.
Kijk via deze link naar de uitzending van de NOS ronde de Indië-herdenking in Den Haag en achtergrondreportages.

Top